> verte ISSN 1689-524X
Krytyczny Magazyn Internetowy

Wstęp Karol Zamojski

Witam serdecznie w majowym numerze „verte”. Podtrzymując naszą vertową tradycję, w tym miesiącu proponujemy Wam kontynuację projektu, który rozpoczęliśmy w maju ubiegłego roku. Wówczas w gościnnej Wyższej Szkole Gospodarki w Bydgoszczy zorganizowaliśmy seminarium „Przestrzenie Krytyki Kultury”. Obecnie mamy przyjemność prezentować część przygotowanych na nie publikacji. Jednocześnie, w związku z dużym zainteresowaniem seminarium, zapraszamy do udziału w kolejnym spotkaniu, które odbędzie się 17 maja w Wyższej Szkole Gospodarki w Bydgoszczy.

Najnowszy film De Palmy zebrał niezbyt pochlebne recenzje — w Polsce ciut lepsze niż na Zachodzie — obejrzałem go więc z przekory (i dla Hilary Swank). Biorąc pod uwagę zdjęcia, filmowi nic nie brakuje — nominacja do Oskara dla Vilmosa Zsigmonda w pełni uzasadniona. Jeżeli jednak mam spędzić dwie godziny na oglądaniu „tylko” dobrych zdjęć — wolałbym już chyba pograć w grę o tym samym tytule sprzed dziewięciu lat. …albo dać spokój obu i zagrać w „Grim Fandango”.

Kolejny film wyprodukowany przez Magnolia Pictures i kolejny powód, dla którego warto oglądać produkcje tejże firmy: względnie wyczerpujący obraz jednej z największych światowych korporacji, jej powiązań ze światem polityki i ludzkiej chciwości, która doprowadziła do jednego z najbardziej spektakularnych bankructw w historii. Na razie dostępny na DVD tylko w oryginale, mimo to z pewnością godny polecenia wszystkim, którzy chcieliby dowiedzieć się, o co w historii Enronu chodziło.

Jeżeli wydaje się Państwu, że kraj nasz przepiękny zagarnięty został przez ultrareligijną ultraprawicę — zobaczcie tylko, jak to się robi w Ameryce. W nominowanym do Oskara dokumencie mowa co prawda nie o katolikach, a o zielonoświątkowcach (a szerzej — o ewangelikach), ale i tak skłania do przemyśleń. Na szczęście film nie para się manipulacją à la Michael Moore — w efekcie może i nudniej, ale przynajmniej nie można posądzić o stronniczość.

Śmiem twierdzić, że nakręcony w 2004 roku „Hotel Rwanda” niewiele filmów jest w stanie przebić, dlatego też „Ostatni król Szkocji” nie robi na mnie aż tak piorunującego wrażenia. Mimo to uważam, że film zasługuje na laury: poruszający, sprawnie zrealizowany i po ludzku prawdziwy film o realiach życia w Ugandzie lat 70. A Oskara, Złoty Glob i nagrodę Bafta dla Foresta Whitakera z pewnością zaliczyć można do najbardziej zasłużonych w historii.

…idź na spacer. Wypij szklankę wody. Obetnij paznokcie u nóg. Uzupełnij błonnik w swojej diecie. Podłub w nosie. Sprawdź, co jest stolicą Południowej Dakoty. Zrób coś innego: … Cokolwiek wybierzesz, będzie ciekawsze od oglądania tego zakalca.