- Autorzy ·
- Współpraca ·
- Kontakt ·
- Linki
№36
Aktualia
Wszystkich zainteresowanych grami komputerowymi (do tego stopnia, by chcieć o nich pisać), zapraszamy do współpracy przy rozwijaniu naszego nowego działu „Cyberia”.
Wstęp Karol Zamojski
Z zielonej strony życia, znad jeziora i spod burzy — pozdrawiam serdecznie czerwcowych czytelników Krytycznego Magazynu Internetowego! Mając lęk przed rzeczywistością dekretowaną rękoma moich ulubionych (mini)strów, z oddali ukrycia przed karzącą ręką sprawiedliwości solidarnej, proponuję zagłębienie się w odmęty wyobraźniowe naszych autorów. Jak zwykle: muzyka ważna, książki istotne i problemy niebanalne — a wszystko w perspektywie krytycznej. Studentom (również swoim) życzę wiedzy, wykładowcom (również sobie) cierpliwości. Wszystkim — miłej lektury.
Teksty
- O trudnych początkach przyszłego sukcesu — krótki opis filozofii edukacji i spraw pokrewnych przez ministra G. czynionych
- Karol Zamojski Myśl
- Z ziemi włoskiej do Polski
- Emilia Walczak Myśl
- Homoseksualizm jako śmiertelna choroba przenoszona drogą propagandy
- Tomasz Kojder Myśl
- Drapieżnik pożera obcego — o „Alien vs. Predator? Gry komputerowe a badania literackie” Jana Stasieńki
- Mariusz Pisarski Cyberia
- Zamęt w królestwie roślin („Vegetal” Emilie Simon)
- Sławomir Bardadyn Muzyka
- W końcu i tak ciebie złapią… („Now You Are One of Us” The Paper Chase)
- Jarosław Bytner Muzyka
- Wszyscy musimy umrzeć i wiemy o tym („Śmierć i nieśmiertelność — o wielości strategii życia” Zygmunta Baumana)
- Agnieszka Renkiewicz Literatura
Rekomendacje
Filmy
„The Upside of Anger” Mike’a Bindera 
Emilia Walczak
Ciężki kawałek psychologii rodzinnej, neurotyczna Joan Allen, wyważona dawka humoru à la Ally McBeal i podstarzały Kevin Costner jako wisienka na tym torcie. Zjadliwe? Dla mnie to przepyszna strawa dla oka, umysłu i ducha. O to właśnie chodzi!
„Upadek” Olivera Hirschbiegla Emilia Walczak
Lekcja z historii. Historii filmu. Temat: „Upadek niemieckiego kina najnowszego”. Zdecydowanie odradzam. Jedyną pozytywną rzeczą, jaką można z tego filmu wyekstrahować, to wiedza: jakich filmów nie powinno się robić.
„300 Spartan” Rudolpha Maté Stefan Łapniewski
O ile najnowsza produkcja traktująca o Termopilach miała w sobie pewną dozę uroku, nie można tego powiedzieć o filmie, który był inspiracją tejże: „300 Spartan” Rudolpha Maté, ze swymi zimnowojennymi podtekstami, niedosmażoną choreografią walk i aktorstwem bliższym raczej sztukom szekspirowskim stanowi doskonały pretekst do wyłączenia telewizora i spotkania się z przyjaciółmi na mieście. Na obronę można powiedzieć, że jak na film z lat 60-tych nie jest taki zły — tak czy inaczej nie jest godny polecenia.
„Grizzly Man” Wernera Herzoga Stefan Łapniewski
Niemal półtora roku przyszło nam czekać na polską premierę najnowszego dokumentu Herzoga — biorąc pod uwagę fakt, iż nic nie wart „Eragon” dotarł do nas w dwa tygodnie, jestem tym bardziej rozżalony; mniejsza jednak o to. „Grizzly Man” to film-refleksja, skrojony w iście mistrzowskim stylu: narrator przedstawia nam wielowymiarową historię tytułowego bohatera, który przez kilkanaście lat żył — i ostatecznie zginął — wśród niedźwiedzi na Alasce. Rządzi.
„Labirynt fauna” Guillermo del Toro Arkadiusz Sokol
Z roku na rok mamy do czynienia z przyrostem produkcji filmowych. Nienaturalnym, dodam. Jest chyba więcej filmów (przewidywalnych, odtwórczych) niż oglądających. Na szczęście perełki się zdarzają. „Labirynt fauna” to elektryzująca, finezyjnie opowiedziana przygoda małej Ofelii. Obraz del Toro łączy magiczną krainę dziewczynki z brutalnym i niewrażliwym światem dorosłych. Jednak przejście to jest subtelne, nic nie jest narzucone, widz ma swobodę wyboru, który świat jest prawdziw(sz)y.
Płyty
„Bow Down to the Exit Sign” Davida Holmesa Tomasz Kojder
Ta płyta ma wszystko, czego trzeba, by pretendować do miana dziejowej. W mistrzowski sposób łączy muzyczność z filmowością, rocka z elektroniką i artyzm z przebojowością. Jeśli to nie jest najdoskonalszy przykład eklektyzmu, to nie wiem, co nim jest.
„Ma Fleur” The Cinematic Orchestra Sławomir Bardadyn
Pięć lat czekania, garść koncertów w Polsce i oto nadeszła „Ma Fleur”. To, że będzie inna niż poprzedniczki, dało się wysłyszeć na koncertach, ale tego, że będzie tak nieudana i nudna, nie przewidział chyba żaden entuzjasta zespołu Jasona Swinscoe. Płyta ciągnie się jak niedogotowane flaki z olejem. To, że większość utworów jest połączonych, w tym wypadku jest poważną wadą, aranże uległy znacznemu zubożeniu, Fontella już tak nie czaruje i na próżno szukać wyrafinowanych perkusyjnych solówek. Wielka szkoda.
„Volta” Björk Sławomir Bardadyn
Już singlowe „Earth Intruders” nie rokowało dobrze tej płycie. Było nudne, wtórne i po prostu słabe. Miałem jedynie nadzieję, że album się wybroni. Tak się niestety nie stało, a takie „kwiatki” jak półtoraminutowe solo na syrenach okrętowych w „Wanderlust” czy fatalnie zaaranżowana sekcja dęta przelewają czarę goryczy. Coś, co na „Selmasongs” było odkrywcze i dobrze zrealizowane, na „Volcie” po prostu drażni i nudzi. Cała płyta brzmi jak popłuczyny po „Post”, „Homogenic” i „Vespertine”. Nawet Antony nie pomaga.
„Extracerebral” Mr.S Stefan Łapniewski
Lata płyną, Mr.S zaś nie spuszcza z tonu. A ponieważ Brytyjczycy potrafią docenić klasę, już wkrótce będziemy mogli wsłuchiwać się w najnowszą produkcję Monsieur Esse: absorbującą bogactwem brzmień, przemyślanymi konstrukcjami i uroczymi wokalami Natalii Braciszewskiej. Idealne do wyciszenia się i nabrania oddechu.
Książki
„Antychryst” Fryderyka Nietzschego Karol Zamojski
Warto zajrzeć. Bo wywód — co jest coraz większą rzadkością — jasny i mocny. Oraz teza, iż religię sobie ludzie wymyślili, żeby mieć się czego bać, a potem straszyć nią szerokie masy, wydaje się (zwłaszcza dzisiaj w Polsce) niezwykle współczesna.
„Do Lacana przez kulturę popularną” Slavoja Žižka Emilia Walczak
Poprzez neomarksistów, poststrukturalizm i suprematyzm. Za trudne? Poprzez „Noc żywych trupów”, nurt science-fiction i Madonnę. Zbyt proste? Poprzez Szekspira, Antonioniego i Hitchcocka. O nich już wszystko napisano? Ani za trudne, ani zbyt proste, ani wszystkiego nie napisano. Slavoj Žižek przedstawia wszystkie te zjawiska w całkiem nowym świetle, a właściwie umieszcza je w mroku plamy Jacques’a Lacana. O co chodzi? Po prostu trzeba przeczytać.
verte.art.pl > Archiwum > 2007 > №36
© 2004-2009 Pracownia Kultury Współczesnej
Opracował Karol Zamojski, zaprojektował Tomasz Kojder. HTML CSS RSS
Administracja Maciej Twardowski