> verte ISSN 1689-524X
Krytyczny Magazyn Internetowy

Bodies Without Organs czy Body Without Organ, jakkolwiek, w każdym razie coś, co skraca się do BWO. Na drodze wymiany plików z innymi użytkownikami programu Shareaza pozyskałam to… coś. Byłam ciekawa, co „tworzy” teraz jeden z członków byłego Army of Lovers (AOL). Zaznajomiłam się z tym… czymś. Ludzie, tego nie da się słuchać! O ile cała campowa działalność AOL była żartem, grupa BWO robi chłam na poważnie i myśli, że jest fajna. Nie jest.

Przepiękne rock’n’rollowe granie. Suplement do takich duetów, jak PJ Harvey / Nick Cave (skojarzenie wywołane głównie głosem Pani z The Kills) czy Cristina Martinez / Jonathan Spencer (przesterowane gitary porównywalne z brzmieniem Boss Hog). W przeciwieństwie do innych zespołów, których nazwy kończą się na „s”, duet The Kills nie drze bez sensu ryja, tylko skromnie ukrywa się za piosenkami „jednego akordu”. I bardzo dobrze — w prostocie jest geniusz. Z „Hydrozagadki”: To jest synteza.

Od śmierci Grzegorza Ciechowskiego nikt nie ma pomysłu na nowe płyty Justyny Steczkowskiej. O ile niektóre fragmenty krążka „Dzień i noc” były obiecujące, a według słuchaczy muzyki żydowskiej „Alkimja” była nawet płytą dobrą, o tyle „Daj mi chwilę” to nic innego, jak głos Justyny nieudolnie wpasowany do papki rodem z radia Zet. Te piosenki równie dobrze mogłaby wykonywać Gosia Andrzejewicz i nikt by się nie zorientował. Szkoda. Straciliśmy kolejną muzyczną osobowość.

Najbardziej ambientowe alter ego Martina Juhlsa nagrało najmniej ambientowy album w swojej dyskografii. „Golden” stanowi nowy rozdział w dorobku Julesa, sporo na nim akustycznej gitary i fortepianu, po raz pierwszy pozbawionego głębokiej pogłosowej manipulacji, nie znajdziemy tam orkiestracji ani nie utoniemy dźwiękowych odbiciach. „Von hier nach dort” to zdecydowana perełka, reszta utwórów niestety nie do końca mnie przekonuje.

Nowa płyta po prawie 4 latach. Czy zaskakuje? Nie musi. Jest świetną kontynuacją koncepcji „Strangely Isolated Place”. Obie płyty w sensie brzmieniowym można nawet nazwać bliźniaczymi, tyle że „Goodbye” wydaje się mniej przebojowa na pierwszy rzut ucha. Warto poświęcić jej więcej czasu, wychwycić z gąszczu wszystkie detale i dać się porwać subtelnym melodiom. Jak dla mnie Schnauss to Vangelis nowej ery. Oby tak dalej.

Gdyby wziąć na warsztat ostatnie lata sporu o Europę, różne jego manifesty książkowe i publicystyczne, pespektywy przygód niedokończonych, dziedzictw duchowych i intelektualnych zaplecz, to omawiana pozycja posiada niezwykle atrakcyjny wymiar: jako praca zbiorowa prezentuje wielość perspektyw intelektualnych, które wysiłkiem redaktorów uzyskały jedność. Zrealizowali oni zatem podstawowy wymóg europejskości — jedność ponad wszystko. Żal, że w Polsce dziś tak mało Europy. Tym bardziej chwała redaktorom tomu.