> verte ISSN 1689-524X
Krytyczny Magazyn Internetowy

Wstęp Tomasz Kojder

Łże-elity, wykształciuchy, bure suki! Tanie państwo, Polska solidarna, IV Rzeczpospolita! Układ, salon, front ochrony przestępców! Trzy miliony mieszkań, megakilometry autostrad, peron w każdej wsi! Ten pan nikogo już nie zabije! Oni są tam, gdzie stało ZOMO! Trzynasty grudnia, trzydziesty dziewiąty, tysiąc czterysta dziesiąty… Oto, jak w Polsce wygrywa się wybory. Wystarczy mówić to, co wyborcy chcą słyszeć, posiłkując się szeregiem sprawdzonych socjotechnik. Skuteczność gwarantowana, o ile nie nastąpi pełna mobilizacja wrogiej inteligencji. Powtarzam: pełna mobilizacja inteligencji. Powtarzam…

Film na dłuższą (104 min) metę męczący, podobnie zresztą jak życie z jego bohaterem Mironem Białoszewskim. Poza tym po raz kolejny okazuje się, że typowe raczej dla początkujących twórców kina zastosowanie kamery „z ręki” przez reżysera o ugruntowanej pozycji i określonym, wysmakowanym stylu (zważmy chociażby na przepiękny, spokojny obraz „Nad rzeką, której nie ma”) na dobre mu raczej nie wychodzi.

„Gazeta Wyborcza” w recenzji kinowej wersji „Simpsonów” napisała, że śmiejąc się z tytułowej rodziny, tak naprawdę śmiejemy się sami z siebie. No, może nie do końca, bo film ten odzwierciedla bardziej amerykańską mentalność niż polską (choć do wersji z polskim dubbingiem przedostały się odniesienia np. do naszego ministra edukacji). Pewnym jest za to fakt, iż postać Homera jest kwintesencją typowo męskich zachowań i sposobu myślenia, natomiast jego żona — ucieleśnieniem statystycznej kobiety. Najlepsza scena: tarcie kotów.

Pomysł ten sam, co w „28 dni później”: bardzo złośliwy wirus atakuje ludzi, po czym ludzie w spektakularny sposób atakują kolejnych ludzi, ci zaś następnych itd., a wszystko w postapokaliptycznej scenerii Londynu (element s-f: nie ma nawet Polaków). Nie powiem, żeby film czymkolwiek zaskakiwał, ale straszy jak trzeba — i o to właśnie w horrorze chodzi. Na trzy z plusem.

Materia kontrowersyjna, ale film dobry: studium przypadku księdza-pedofila, który pobłażliwości hierarchów kościoła zawdzięcza trzydzieści lat bezkarnych gwałtów i molestowań dzieci. Wywiady z ofiarami, rodzinami ofiar, sprawcą, materiały archiwalne z procesów w tej sprawie, oraz prezentacja szerszej perspektywy problemu. Wrażenie robi niewiarygodne — szkoda tylko, że w bogobojnej Polsce nikt nie ośmieli się filmu pokazać, a po DVD kliknąć trzeba będzie na angielski Amazon…

Joel Schumacher i Jim Carrey w duecie, w psychologicznym thrillerze. Wypaść dobrze nie mogło, więc i nie wypadło: historia żadna, Carrey znacznie poniżej swoich możliwości, zdjęcia autorstwa Matthew Libatique w sumie dobre, ale i on udowodnił wcześniej, że potrafi lepiej… Przed seansem sugeruje się, dla łatwiejszego przełknięcia, przejście do innego stanu świadomości.