> verte ISSN 1689-524X
Krytyczny Magazyn Internetowy

Wstęp Karol Zamojski

Nowy rok — nowe zamiary, plany, strategie, rozstrzygnięcia, nowe siły, szanse, idzie wiosna, styczeń, luty, marzec… I wszystko po staremu. Tak oto przemija postać świata, na wieczność pozostając sobą niezmienna. Wspaniale ulegliśmy pędowi do zabawy noworocznej, co mnie zresztą cieszy, bo znów będziemy czcić, w imię patriotyzmu, narodowe wpadki. Zabawy nam trzeba! Jak mógłby powiedzieć premier w exposé, czego nie zrobił. Z rozrzewnieniem patriotyczno-wspomnieniowym zapraszam do krytycznego podsumowania minionego roku. Bo „verte”, choć wszystko upada, trwa na posterunku rozumu.

Remake westernu z 1957 roku okazał się umiarkowaną niespodzianką: prezentuje się nieźle w towarzystwie innych popcornowych produkcji, jednak wobec gigantów własnego gatunku — czy to Johna Forda, Sama Peckinpaha, czy Clinta Eastwooda — nie świeci zbyt jasno.

Niezmiernie miło mi zakomunikować, że Magnolia Pictures w coraz to nowszych produkcjach wciąż pokazuje klasę. W związku zaś z niemożnością pominięcia tak ważnego tematu, jakim jest sytuacja w Iraku, mamy teraz okazję obejrzeć wyczerpujące audiowizualne opracowanie tegoż. Dzieło zajmujące i poruszające, choć na pytanie „dlaczego” odpowiedzi, niestety, nie udziela.

Kolejny długi, głupi i nudny film, tym razem o obsesyjnych pokerzystach — zęby zaczynają boleć już po pierwszych paru minutach. Jedynym atu filmu jest Robert Duvall, ale nawet on nie jest w stanie zabić takiego smrodu. W Polsce jedynie na DVD — nie bez powodu.

Typowy dla dyżurnego manipulanta Ameryki dokument o kondycji służby zdrowia w USA (problemy zupełnie inne niż u nas, jednak — jak sądzę — nie mniej dokuczliwe). Przydałoby się w końcu zmienić narratora, zatrudnić kogoś do lepszego doboru ścieżki dźwiękowej i przestać nurzać się w zbyt oczywistych wywodach. Mimo to — całkiem całkiem.