> verte ISSN 1689-524X
Krytyczny Magazyn Internetowy

Wstęp Karol Zamojski

Czy „verte” się zmienia, zmieniając częstotliwość występowania z miesięcznego na nieregularne? Przecież w Polsce wciąż żyjemy w uwielbieniu dla słowa drukowanego na „tradycyjnym papierze”. Nie myślimy o hektarach lasów, które zapisujemy naszymi próbami. A wystarczy pozwolić odnaleźć się każdemu i w każdym miejscu. Publikować w postaci najbardziej demokratycznej. Niech czysta twórczość — tylko dla krytyki — wyznacza częstotliwość. A nie kalendarz, którego nie przyjmowaliśmy. I tak „verte” się zmieni. Choć pozostanie sobą: sieciowym przymierzem krytyków kultury, jej samej i ich czytelników.

O czym jest ten film? O wyobcowaniu, o rezygnacji — powie filmoznawca. O robotach — ucięliby pewnie wszelkie domysły panowie z Daft Punk. Bo to film raczej do przeżywania, niż do kontemplacji. A jest co przeżywać, bo tak sugestywnych obrazów nie widziałem od czasu „Cremastera”. Skojarzenia z „THX 1138” również jak najbardziej na miejscu. Truchleję na myśl o tym, do czego jeszcze zdolny jest ten duet.

Generalnie nie z mojej działki, więc wypowiadam się jako amator: umiarkowany thriller z przyzwoitą grą i zdjęciami oraz garstką, przeważnie typowych, pomysłów. Tym razem straszy i zmusza do samobójstw pokój hotelowy, któremu mordercze plany pokrzyżować postanawia dzielny pisarz-łowca sensacji. Nie takie złe, ale bez większych zachwytów.

Arcydziełem może nie jest, trudno też uciec od porównań z „Narzeczoną księcia” sprzed 20 lat — mimo to „Gwiezdny pył” w swej prostocie przedstawia się składnie i uroczo. Dobre zdjęcia, zgrabna struktura opowieści, przyzwoita gra… tylko po co ten Robert de Niro w kiecce?