> verte ISSN 1689-524X
Krytyczny Magazyn Internetowy

Wstęp Karol Zamojski

Kwietniowe „verte”, mimo wiosennej aury, zawiera w sobie element smutku. Smutku, który stał się moim udziałem, gdy po raz kolejny usłyszałem, że bez sensu jest manifestować dla Tybetu — bo to nic nie da oraz że dlaczego teraz, a nie wcześniej. A ja mówię — właśnie teraz! Bo wolność i solidarność nie znają granic czasu i przestrzeni. Dlatego wszystkich zapraszam do pisania o wolności i solidarności, w ramach rozpoczynanej przez nas w tym miesiącu akcji „Solidarni z Tybetem”. Otwórzmy wreszcie prawdziwą perspektywę solidarności. Solidarności globalnej, która nie boi się milczeć.

Wciągające, hipnotyczne, niepretensjonalne i życiowe. Estetyczne, ascetyczne, dobre aktorsko i wyśmienite muzycznie. Polecam z ręką na sercu, które się wzruszyło i gdyby nie soczewki kontaktowe na mych źrenicach, pozwoliłabym sobie nawet na uronienie łezki. Po prostu kawałek dobrego kina.

Doskonale napisana — Oscar za najlepszy scenariusz — i pierwszorzędnie zagrana (tragi)komedia o niespodziewanym i przedwczesnym macierzyństwie. Przykro mi, że w Polsce film ukazuje się tak późno — w Kanadzie można go było obejrzeć już we wrześniu zeszłego roku… ale cóż, good things come to those who wait.

Wiele już produkcji w historii kina udowadniało, że bycie z częstokroć marginalizowanego przez krytyków gatunku science-fiction nie dyskwalifikuje ich jako potencjalnych arcydzieł kinematografii. „Inwazja” do tej grupy nie należy: jest połączeniem nudnego kina akcji i oklepanych do bólu motywów. Wystrzegać się.

Zdjęcia autorstwa Dariusza Wolskiego wpędzają w zachwyt; historia, choć napisana w połowie XIX wieku, nadal ma w sobie potencjał i zachęca kolejnych twórców do adaptacji. W ostatecznym jednak rozrachunku stwierdzam, że decyzja o „rozśpiewaniu” całego filmu była chybiona — jeżeli było to, jak podejrzewam, pociągnięcie marketingowe, Burton ma u mnie poważną krechę.