> verte ISSN 1689-524X
Krytyczny Magazyn Internetowy

PJ ubóstwiam niezmiennie od lat i każdą jej twórczość odbieram z radością graniczącą niemalże z ekstazą. To płyta absolutnie różna od poprzedniej, wyciszonej „White Chalk”. Doskonała. Trochę przypomina PJ z czasów młodości. Klasa sama w sobie, która nie mieści się w skali. Dlaczego nie można dać szóstej gwiazdki?

Jaka jest najciekawsza dzisiejsza młoda, ostra kapela ze Stanów? Jest kilka, ale najgłośniej czadu potrafią dać Titus Andronicus, i mają w sobie coś naprawdę magnetyzującego. Ich debiutancka płyta  „The Airing of Grievances” przepełniona jest anarchią i nieokrzesanymi emocjami. Świetne melodie ubrane w brudne dźwięki potrafią wywołać niezły dym w New Jersey, skąd pochodzą muzycy. Titus Andronicus nie będą wielcy jak Coldplay, bo w popularnym radiu nikt ich nie puści, ale przesłuchajcie sobie utworów „My Time Outside the Womb” albo „Joset of Nazareth's Blues” i okaże się, że nie ma dziś nikogo innego, kto zbliżył się pod względem charyzmy tak blisko do The Clash. Dla mnie, jak na razie, obok krążka The Pains of Being Pure at Heart, najlepsza rockowa płyta roku.

Cud, miód, malina! Lidell coraz bardziej soulowo-funkowy. Ten krążek nie ma słabych punktów. Już od pierwszych dźwięków otwierającego album „Another Day” wiemy, że będzie fantastycznie: od energetycznych „Wait for Me” czy „Hurricane”, po klimatyczne „Rope of Sand” i „All I Wanna Do”. Play that funky music, white boy!

Zachwycające zróżnicowanie kompozycyjne, maestria wykonania i doskonała jakość nagrania... czyli doskonała płyta. Godne polecenia tym bardziej, że nazwisko Ornsteina niewiele komukolwiek mówi – a żył ponad sto lat, więc zdążył sporo napisać. Do słuchania z największą przyjemnością.

Prawdziwa uczta dla wszystkich miłośników neoromantyzmu: osadzony bardziej w romantyzmie, kolorowy i rozbudowany koncert fortepianowy oraz, skłaniająca się już ku modernizmowi, czwarta symfonia. Może i nadal wolę słuchać Barbera czy Hansona, ale do Gianniniego chętnie będę powracać.

Lider gigantów współczesnej progresji, Porcupine Tree, wreszcie
zdecydował się na wypuszczenie pierwszego solowego krążka. Umiejętnie łączy tu dokonania macierzystej formacji z własnymi elektronicznymi wizjami. Mamy
więc mroczne ballady, metalowe łojenie, darkambientowe poszukiwania...
Myślę, że w każdym innym przypadku ocena 5/5 byłaby uzasadniona, ale
pamiętajmy, że tę płytę nagrał Wilson... I jest ona TYLKO genialna...

Dwupłytowe wydawnictwo odrobinę mnie rozczarowało. Daleko mu do niedoścignionego ideału – „Marbles”; od poprzedniego „Somewhere Else” też wcale nie lepsze. Kilka bardzo dobrych utworów – takich jak „Essence”, „The Man from the Planet Marzipan”, czy tytułowe „Happiness is the Road” – to za mało, a na dodatek – wszystko już było. Kto jednak widział/słyszał Marillion na żywo, niech doda jeszcze pół gwiazdki.

Jak zwykle progresywnie i nieco leniwie. Choć nowe wydawnictwo obfituje w
melodie, to paradoksalnie utwory nie wydają się przebojowe. Muzyka Isis ma
to do siebie, że po prostu płynie, nie zważając na nikogo i na nic. Z
pewnego otępienia dźwiękami wyciąga tylko niekiedy, growlujący częściej
niż na poprzednich płytach, wokalista.

Przyznaję, że do sięgnięcia po tę płytę skusił mnie Antony Hegarty na wokalu i entuzjastyczne recenzje. Z przykrością jednak stwierdzam, iż poza dosłownie paroma perełkami – „Time Will” i „Blind” – strata czasu.

Lektura obowiązkowa. Powieść z 1968 r. zmarłego niedawno pisarza to studium relacji międzyludzkich, niepokojów i napięć zachodzących pomiędzy dziesięcioma parami, zamieszkującymi prowincjonalne amerykańskie miasteczko. Śmiało i konsekwentnie dawkowane refleksje o emocjach i rzeczywistości, którą co prawda potrafimy czasem opanować, jednak znacznie częściej zostajemy przez nią zaskoczeni, skrępowani lub zwyczajnie wykiwani. Chociaż nie ma w tym nic zabawnego, w czasie lektury pozostajemy raczej w dobrym humorze.

Ciekawy eksperyment francuskiego twórcy, przebywającego od dwóch lat w Polsce i „uczącego się” Polski. Ogniwem łączącym wszystkie utwory zawarte w zbiorze nie są jednak miejsca ani ludzie, lecz czas. Czas, który stopniowo zyskuje władzę nad narratorem, wypełnia i odważnie zastępuje fabułę. Czas, który sprawia, że wszyscy bez wyjątku przeżywamy minione w teraźniejszości. Rekonstruujemy, przeżywamy, sycimy się. Niestety, zbiór przeznaczony wyłącznie dla francuskojęzycznych odbiorców. Przynajmniej na razie…