> verte ISSN 1689-524X
Krytyczny Magazyn Internetowy

Wstęp Maciej Twardowski

Minął kolejny miesiąc i spotykamy się znów. Tym razem za oknem szaleje czerwiec, a „verte” w tempie równie szalonym obchodzi kolejną rocznicę – 60 numerów za nami. Niniejszy numer jest wyjątkowy nie tylko ze względu na jubileusz. Nieszczęśliwie udało nam się wpasować w ogólnoświatową koniunkturę. „Verte” przeżyło swój własny mały kryzys! Mailowy ma się rozumieć. W ostatnim tygodniu maja nasze skrzynki odmówiły posłuszeństwa. W związku z powyższym pragnę prosić szanownych czytelników i czytelniczki – jeżeli mail wysłany na redakcja@verte.art.pl nie spotkał się z żadną odezwą z naszej strony, znaczy to li tylko tyle, że zamiast dotrzeć do redakcji, wpadł w czarną pustkę globalnej sieci. W takim wypadku prosimy o ponowny kontakt. W imieniu swoim oraz całej redakcji przepraszam za mailowe zamieszanie. Cóż więcej – zapraszam do lektury i nadsyłania własnych tekstów.

Film-reportaż kanadyjskiej reżyserki w niezwykle obiektywny sposób prezentuje wątpliwą estetykę zurbanizowanych krajobrazów. Produkcja jest zapisem podróży, jaką po krajach Trzeciego Świata odbył fotograf Edward Burtynsky. Artysta podczas swoich wojaży stopniowo oswaja nas z sytuacją państw takich jak Bangladesz, w których wielkie zachodnie korporacje znalazły źródło taniej siły roboczej oraz urządziły sobie składowiska odpadów. Warto obejrzeć, choćby po to, by odpowiedzieć sobie na pytanie, czy aby nasza cywilizacja nie posuwa się zbyt daleko w zmienianiu naturalnych krajobrazów.

Jak filmy o taniej sile roboczej, to ja „dorzucam” powyższy tytuł. Tym razem na „własne oczy” możemy ujrzeć obraz, jaki rysował się w naszej wyobraźni, gdy czytaliśmy o wybrykach Wal-Martu na przykład w biblii alterglobalistów – „No Logo” Naomi Klein. Blue to nie tylko kolor dżinsów, jakie za minimalne stawki dzienne szyją dla „grubasów z Zachodu” Chinki zamknięte w czymś, co wygląda po prostu jak, nazywajmy rzeczy po imieniu, obóz pracy. To także kolor ich duszy. Gdyby było mi do śmiechu, powiedziałabym, że one lepiej niż Afroamerykanie z południowych Stanów wiedzą, czym jest blues…

Xawery Żuławski i Dorota Masłowska łączą siły. Wielu twierdziło, że ekranizacja debiutu Masłowskiej, który szybko stał się bestsellerem, nie jest możliwa. To, że jest, Żuławski junior udowodnił niepodważalnie. Gorzej z jakością. Świat, który został tu przedstawiony, jest przerysowany do granic możliwości, co sprawia, że widz, mimo iż to poważna historia, często nie odbiera jej poważnie. Dresiarz urasta tutaj do rangi herosa, jednocześnie mając liczne i destrukcyjne słabości. Szyc w roli Silnego robi świetne wrażenie. Wprowadzenie autorki książki do filmu i sam proces twórczy też może się podobać. Niestety po pewnym czasie sens zostaje zgubiony...