Dla ciekawych, co ich czeka po śmierci, Bóg ma dwie wiadomości. Ta dobra jest taka, że każdy ma duszę. Ta zła — że dusze to żadne tam twory astralne. To nośniki danych na kształt rolek taśmy filmowej. Z kolei ludzie to organiczne kamery, rejestrujące na duszach życie od sceny narodzin do śmierci. Jedna dusza może pomieścić około 100 lat materiału filmowego. Po śmierci dusza wyskakuje z kamery i wędruje do Boga.
Bóg ogląda życia non stop. Te najlepsze w pełnym skupieniu, nie pomijając ani jednej sceny. Większość jednak odtwarza w przyspieszeniu, zatrzymując się jedynie na co ciekawszych momentach, a przewijając dzielące je dłużyzny. Jeśli więc robisz coś nudnego tylko po to, by przypodobać się Bogu, równie dobrze możesz przestać. Nikłe szanse, by Bóg to kiedykolwiek obejrzał.
Gdy Bóg chce się wzruszyć, ogląda życia artystów i samobójców. Kiedy chce się rozerwać, ogląda życia idiotów. Jednak najlepsze życie — zdaniem Boga — to takie, w którym sceny radosne występują na przemian ze smutnymi. Jak w kinie. Co do żyć z happy endem, Bóg podziela zdanie większości krytyków filmowych: sztampie mówimy nie!
Jako Stwórca, Bóg określił parę żelaznych reguł ziemskiego kina, takich jak nieszczęścia chodzą parami lub historia lubi się powtarzać. Nazwał je Godmą. Na tym jednak kończy się jego udział w kręceniu żyć. Mówi, że nie czuje się powołany do reżyserowania i że najlepsze historie powinny pisać się same.
Gwarantem udanej uczty kinomana nad kinomanami jest ludzka niewiedza. Gdyby wyszło na jaw, że Wielki Ojciec patrzy, ludzie prędko zaczęliby żyć na pokaz, a życie straciłoby na autentyzmie. Bóg dobrze wie, że większość z nas to fatalni aktorzy i jeszcze gorsi scenarzyści.
Spytany, po co mu tyle dusz, Bóg odpowiada: Jest mnie bardzo wielu i wszyscy bardzo lubimy kino.
© 2007 Tomasz Kojder
verte.art.pl > Czytelnia > Opowiadania > Kino Niebo
© 2004-2009 Pracownia Kultury Współczesnej
Opracował Karol Zamojski, zaprojektował Tomasz Kojder. HTML CSS RSS
Administracja Maciej Twardowski