> verte ISSN 1689-524X
Krytyczny Magazyn Internetowy

Noce tysiącdrugie Katarzyna Ignatowicz

I

Zostań, proszę, nie wstawaj! A okna niech zostaną odsłonięte. Wierz mi, tak będzie lepiej. Mam klaustrofobię. Kiedy z zewnątrz wpada światło latarni, czuję się pewniej. Czy to od zawsze? Dobre pytanie. Jeśli przez zawsze rozumieć okres, który ogarniamy pamięcią, to myślę, że mój strach jest jeszcze dawniejszy. Może i jestem enigmatyczna, ale nie wiem, czy w ogóle chcę powiedzieć coś więcej. To dobrze, że nie masz zamiaru pytać.

Jak ładnie światło księżyca załamuje się na twoim obojczyku, nie ruszaj się. Pięknie. Drzwi się nieco przymknęły, pójdę otworzyć, jeśli ci to nie przeszkadza. Chcę, by było nam dobrze, więc nie mogę się bać. Już lepiej, mogę swobodnie oddychać. Dlaczego milczysz? No tak, ale ja i tak widzę te pytania w twoich oczach. Opowiem ci wszystko, jeśli mi obiecasz, że potem znów będziesz się ze mną kochał. Umowa stoi.

Urodziłam się w więzieniu. Nie, to nie jest żadna wymyślna metafora. Urodziłam się w zakładzie karnym. Matka odsiadywała wyrok, nawet nie wiem, z którego paragrafu. Tak więc już u zarania mego życia widziałam tylko ściany. Z tego okresu nie pamiętam nic, zupełnie. Może tylko zbolałą twarz matki, ale nie mam pewności. Potem zostałam umieszczona w domu dziecka. Kiedyś próbowali mnie zabrać na widzenie, ale dostałam histerii przed wejściem do więzienia. Wtedy po raz pierwszy zrozumiałam, skąd się bierze mój strach, że to cztery ściany piętrzące się wokół i drzwi zatrzaśnięte sprawiają mi ból. Nie wyleczyłam się do tej pory, choć wielu sposobów próbowałam.

Wybacz, zepsułam nastrój tą opowieścią, ale musisz przyznać, że sam byłeś ciekaw. To męczące, ale jakoś sobie radzę. Wypracowałam wiele strategii, które mi pomagają w codziennym życiu. Czemu patrzysz na mnie w ten sposób? Sama nie wiem, czy jest coś pięknego w moim smutku. Może? Za to, z całą pewnością, nie ma nic pięknego w moim strachu. Nie dasz rady, nie obronisz mnie przed moim cieniem, ale możesz sprawić, bym dłużej nie myślała. Chodź, zagarnij mnie.

© 2009 Katarzyna Ignatowicz