> verte ISSN 1689-524X
Krytyczny Magazyn Internetowy

Sztuka w XXI wieku a Chińczyk (krótki dramat poetycki) Ewelina Jarosz

Sztuka w XXI wieku jest żaglowcem uwięzionym pośród sztormu w porcie.
Sztuka w XXI wieku jest atmosferą żaglowca nieujarzmionego w porcie.

MÓWI SZTUKA XXI WIEKU: Gdzie jest ster? Gdzie jest hamulec? Lubię jak mnie się nakłuwa raz po raz dziobem!
MÓWI SIĘ DO SZTUKI: Hamulec jest wajchą umieszczoną na rufie. Ster jest kołem z wypustkami, linami zwanymi szotami i... i... i... chwytaj za refbanta! Rufa jest twoją! Dziób jest, to go nie ma!
SZTUKA XXI WIEKU: Co? Jak? Gdzie? Dwa mam żagle nad sobą, a każdemu wiatr wieje równo! Patrzę w lewo, patrzę w prawo. Zmierzam prosto do wylotu z portu. Puszczę się na falę XXI wieku. O, uwaga, w poprzek stoi zacumowany żaglowiec, który nie jest sztuką. A, otrę się o niego, albo rąbnę w niego! Kto mi będzie mówić, co dziś jest, a co nie jest sztuką! Tajemniczy Chińczyk na pokładzie mojego żaglowca wie! Jest jedyną osobą na pokładzie, która wie, a nie powie, gdyż nie mówi po angielsku! Czy cała reszta chce mówić po chińsku, żeby poznać jego tajemnicę – tajemnicę, którą wiezie zaklętą w swej twarzy? Skąd! Tylko ja podmuchem otwartości zbliżam się do jego ust...
MYŚLI CHIŃCZYKA CICHO WYPOWIEDZIANE SZTUCE XXI WIEKU NA UCHO: Podoba mi się ta wy-cie-czka. Pani też mi się po-do-ba...
SZTUKA XXI WIEKU: Tyś jest tu usadzony, z twarzą najbardziej zagadkową ze wszystkich... Pocałuj po chińsku!
SEKRETARKA SZTUKI XXI WIEKU: Wiatr wieje z zachodu na wschód. Prawda to, ale stop. Nie ma potrzeby zbyt pochopnie otwierać skrzynkę, jaką wiezie ze sobą Chińczyk. Jak znów wyjdziemy na ląd, wszystko będzie dobrze. Będzie dobrze, powtarzam. Każdy pójdzie swoją drogą. Nie ma też potrzeby klepać Chińczyka po ramieniu. Proszę mi dostarczyć sprawozdanie do biurka.
SZTUKA XXI WIEKU: Sekretarka chyba nie wie, co to znaczy zbliżyć się do chińskiej twarzy! Niech się sekretarka zajmie głową jelenia w naszym sekretariacie. Chętnie dalej będę niosła – chociażby pod wiatr – Chińczyka jako honorowego gościa na mym żaglowcu. Popłynę z nim przez ocean i kanały. Ach! Pokażę mu ląd z perspektywy brzegu. Rozdwoję się pomiędzy ster i żagiel, żeby mu się nic nie stało.

Sztuka XXI wieku jest miotającym się w porcie żaglowcem, który widać z oddali.
Sztuka XXI wieku jest wspomnieniem wydartym spośród białych żagli.

© 2009 Ewelina Jarosz