> verte ISSN 1689-524X
Krytyczny Magazyn Internetowy

Wiersz dla Vincenta Gallo; Czerwona liczba; Balonik; Dom o którym wiem Jacek Szafranowicz

Wiersz dla Vincenta Gallo 

Ma na sobie sukienkę

w białe i brązowe kwiaty

i tańczy nostalgicznie

jak porzucona przez faceta

pod klasyk Niny Simone 

jest w tym dobra

i kiedy jednym ujęciem dłoni

zdejmuje ją z siebie

z koniuszka palca

rzuca na podłogę

jest biało-brązową  masą

jak topniejące lody 

ma brązowe pończochy

stanik z tygrysa

i tyle mi wystarczy

żeby tu podeszła

żeby już wróciła 

To jednorazowy występ

spełnienie mojej zachcianki

i uśmiecham się na jej widok

na myśl

jak mi z tym dobrze 

kiedy idzie powoli do mnie

mrużę powieki

przymykając przysłonę  oczu

i widzę jak składa się 

z miliona ziarenek

i jak staje się 

ciepła 

2006 

Czerwona liczba 

O 7 rano

w urzędzie pracy

grzeję ławę pośród kobiet i mężczyzn

ściskając w dłoniach

Wspomnienia z domu umarłych 

jak pionek na szachownicy

mam swoje miejsce

z którego będę musiał  ruszyć

do przodu na nic

nieznaczące pole które nic

mi nie przyniesie 

gdybym był choć  trochę przytomny

może i zapytałbym kogoś

co tutaj robię

ale kto miałby mi cokolwiek

do powiedzenia

kiedy o 7 rano

grzeje ławę

w urzędzie pracy 

            & 

czytam Wspomnienia z domu umarłych 

mocne książki

dobrze sprawdzają się 

w takich miejscach

to ważne

mieć jedną z takich

przy sobie 

skurwysyny ci to

mają tupet

pytają mnie

czy znalazłem sobie robotę

kiedy to ja powinienem

pytać ich

czy mi coś znaleźli – mówi

mężczyzna obok mnie 

a daj pan spokój – słyszy w odpowiedzi

od mężczyzny obok siebie 

jeszcze krótka wymiana zdań i obaj

machają ręką 

nikt nie pyta mnie

co tutaj robię 

pośród tych wszystkich ludzi

czy aby się nie zgubiłem  

albo nauka

albo praca

– słuchałem cały rok świetlny 

już dawno nie czytam  
Wspomnień z domu umarłych

wciąż wpatrzony w zdania

nagle pisane jakby

w innym języku 

widziałem

więcej twarzy

niż w ciągu

całego roku 

zrobiłem

więcej kilometrów

niż przez cały tydzień

nie ruszając się z miejsca 

wszyscy tu po coś do kogoś

idą wchodzą wychodzą 

kierowani

dobrze źle niedokładnie

w pokoje

w numery 

            & &  

o 9 rano

nad głową zapala się 

czerwona liczba 

intensywny kolor

jarzy się wdzięcznie

kiedy z międzykart Wspomnień z domu umarłych

wyciągam kwit

i ruszam przed siebie 

mijając kobietę

jedną ręką wypełniającą  formularz

drugą usypiając malca

lekkimi czułymi ruchami

to w tył to w przód 

2004  

Balonik 

Zostawiono mnie

w tym wózku, na środku placu

pośród nich wszystkich.  

Zostawiono mnie

abym poobcował trochę

sam. Zobaczył, jak jest. 

Zostawiono mnie

mimo świadomości mojego

strachu; wie się, że 

mam niedorozwinięte kończyny –

nie ucieknę ani nie wyrządzę sobie

krzywdy. 

Zostawiono mnie

aby kupić mi balonik, co ponoć

poprawi mi nastrój, 

owinie mi się go

wokół palca

aby mi nie uciekł. 

Zostawiono mnie

i długo

się nie wraca. Pewnie  

myśli się nad kolorem – 

nie mogę mówić, wydaję  z siebie

żałosny bełkot.  

Gdybym mógł decydować, chciałbym,

aby był wielki,

czerwony i jeszcze  

raz

wielki, abym mógł się  podnieść,

poczuć: jestem  

– już nie ma ciała, nie trzeba

wybaczać sobie życia;

już tylko oczy co patrzą  w górę,  

tam gdzie przestrzeń, 

radość, i wyżej –  jak to

w sercu – i wyżej. 

2005  

Dom o którym wiem 

Jest dom o którym wiem 

Patrzę na niego

tak jak w zimie

patrzy się na płomień 

To mały czarny domek

wyrazisty

na tle pola

szarej hurtowni i

białej fabryki 

mówię sobie: to musi być ten

pamiętam go

jakbym miał pamięć 

z zaginionej fotografii

albo zachował szkic z opowieści

który układa mi się 

jak wzór z chmury 

Przychodzę tu od lat

i czekam

kiedy wyjdzie ten

z którego domu

ja przyszedłem 

mały 

z oczyma

błękitnymi

w które gdy się spojrzy

jeszcze nie trzeba zgadywać 

i kiedy wiatr

porusza drzwiczkami

mrużę oczy

i moje zmarszczki

są wyczuwalne 

czekam

kiedy wyjdzie

poda mi rękę

i patrząc w oczy

powie: to jest mój dom

z którego ty wyszedłeś 

Ale nic się nie dzieje 

Jedyne co można

zobaczyć

to kiedy przyjdzie się  w lato

wówczas widać jak płonie

dokoła niego

powietrze  

 

Wiersze pochodzą  z przygotowanego do druku debiutanckiego tomiku pt. „Dom o którym wiem”.

© 2009 Jacek Szafranowicz