> verte ISSN 1689-524X
Krytyczny Magazyn Internetowy

Pamiętając wciąż, że zestawienie dotyczy płyt roku 2007, najpierw jednak parę słów o koncertach. A to dlatego, już tłumaczę, że także zeszłoroczny ranking obejmował występy muzykantów, a w tym, odnoszę wrażenie, zagrała u nas światowa reprezentacja rocka w lepszym nawet składzie. Poza tym, jaki ma sens słuchanie płyt bez sprawdzania formy faworytów na żywo? Spełniony tu oczywiście musi być warunek, że faworyci jeszcze żywi. A jak ktoś już fajnie gra, to wypada kupić jego płytkę, choć niekiedy wychodzi potem, że fajnie było, właśnie, tylko na żywo. Związek wszak między kupowaniem i słuchaniem płyt a obecnością na koncertach wydaje się tyleż organiczny, co dla każdego oczywisty. To do rzeczy.

W przypadku przyznawania punktów według klucza frekwencyjnego płytą roku 2007 autorów „Mrocznej Środkowo-Wschodniej Europy” i „verte” zostaje „White Chalk” PJ Harvey. Co tam dużo mówić: triumf zasłużony, bo album melancholijnie piękny. Ten graniczny smutek jest tu kategorią równie nową, jak sposób ekspresji. Fortepian oraz wyciszony głos Polly Jean zastępują i tak zazwyczaj skromne na jej płytach instrumentarium. Efekt — pewnie także przez zaskoczenie — jeszcze bardziej piorunujący. W piętnastym roku kariery (debiut w 1992 „Dry”) PJ pokazuje, jak środkami najprostszymi wyrazić maksimum estetycznych i uczuciowych doznań.

Do innych płyt wydanych w roku 2007 nie ma wśród autorów rankingów już takiej zgodności, co świadczy o rozpiętości muzycznych zainteresowań piszących na naszych stronach. Parokrotnie wyróżnione zostają jeszcze albumy uznanych rockowych indywidualności: „Icky Thump” The White Stripes, „In Rainbows” Radiohead czy „American Doll Posse” Tori Amos, pierwsze punkty, i od razu w tak poważnym zestawieniu, zdobywają za debiutancką płytę The Klaxons. Przeważa jednak różnorodność tak międzygatunkowa, jak i ta w obrębie określonych konwencji. Wśród typów naprawdę bardzo wiele interesujących płyt potwierdzających, iż miniony rok rzeczywiście w kategorii albumów muzycznych należy uznać za udany.

W rejestrze artystycznych rozczarowań bezkonkurencyjnie wygrywa „In Rainbows” Radiohead. Po czterech płytach zmieniających oblicze ambitnego rocka Anglicy zaserwowali nam produkt absolutnie bez wyrazu. Produkt to chyba zresztą najlepsze określenie: bo poza doskonałą produkcją nic więcej na tej płycie nie odnajdziemy. Najmodniejsza z konfekcji nie przykryje braku pomysłów i emocji. Król jest nagi. Choć szata kosztuje tylko funta.

Podobne zarzuty, w innych wszak częstotliwościach, bo i ranga zespołu inna, odnieść by można do „Our Love to Admire”. Interpol zapowiadał, że ich trzeci album będzie miał siłę rażenia plutonu egzekucyjnego. Trzy lata pracowali nowojorczycy, by świat usłyszał tylko kapiszonowy wystrzał. O trafionych nie słyszałem. Jak i żadnego echa.

Słowo jeszcze o moich zwycięzcach. Druga płyta Editors nie przekonała mnie od razu. A pierwsze single nawet wystraszyły, bo zimnofalową motorykę i surowość, tę niezwykłą esencjonalność debiutanckiego albumu („The Back Room”, 2005) zastąpiły dość teatralne, leniwie rozwijające się kompozycje i aż nadto manieryczny głos wokalisty. Ale „An End Has a Start” w końcu jednak uzależnia. A brzmienie, moc i charyzma zespołu w czasie warszawskiego koncertu nie pozostawiły nikomu z obecnych wówczas w „Stodole” wątpliwości, jakiego formatu zespołu w końcu się doczekaliśmy. Doczekaliśmy — my wszyscy z punkowymi i nowofalowymi ikonami końca 70. i lat 80. na piersiach i — w sercach przede wszystkim.

Dziękując serdecznie autorom „Mrocznej” i „verte”, zjednoczonym w misji przygotowania tego zestawienia, czytelników proszę, by traktowali je nade wszystkim jako dar osób uzależnionych od słuchania muzyki w wersji granicznie fanatycznej i bezinteresownej. O ile więc nie znacie którejś z ujętych tu płyt, sięgnijcie po nią. Warto. Lepszej rekomendacji już nie będzie.

© 2007 Jarosław Bytner

Zestawienie powstało dla magazynu „verte” i strony „Mroczna Środkowo-Wschodnia Europa”.