> verte ISSN 1689-524X
Krytyczny Magazyn Internetowy

Maria Peszek zaliczyła pewien progres, choć spotkałam się z opiniami, iż jest to regres. W każdym razie, trzeba przyznać, że to swego rodzaju rozwój… Spokojna płyta „Miastomania” (2005) była co prawda erotyczna, ale jak sama Maria twierdzi: introwertyczna i minimalistyczna¹. „maria Awaria” to płyta tak bezwstydna jak tylko jest to możliwe, chwała autorce za nią — myślę, że jest lepsza niż najlepszy magazyn z gołymi ciałami i nawet najsmaczniejszy film dla dorosłych. Dlaczego więc nowa płyta może się nie podobać? Może właśnie dlatego, że w naszą kulturę tak silnie wpisana jest religia — mamy obowiązek pokuty, pokory, często słyszymy słowo „grzech”². Moim zdaniem pokutą dla każdego zakompleksionego Polaka powinna być lektura „Bezwstydnika”, czyli książeczki z tekstami piosenek Marii Peszek. I może wtedy wszyscy byliby milsi? Mniej sfrustrowani…?

Mam dwa ulubione utwory, jednym z nich jest „Superglu”. To zmysłowa ballada klejowa, która przykleja do odbiornika brzuchy słuchaczek… Brzuchy — bo właśnie tam czuć motyle, gdy słucha się tego utworu. Jest tak delikatny i tak bardzo emocjonalny, że kiedy pomyślę o osobie, którą kocham, mam ochotę płakać, bo ona także jest moim klejem i skleja mnie nieustannie… A potem myślę już tylko o łonie… Założenie Marii było właśnie takie — żeby po przesłuchaniu tej płyty chciało się kochać… Pani Prezes, melduję wykonanie zadania! Drugim ukochanym moim utworem, typowo peszkowym, jest „Rosół”, a to dlatego, że jest tak zabawny, w ten właściwy Marii, inteligentny sposób. To właśnie kochają w niej słuchaczki i słuchacze. Rosół z siebie robię i podaję Tobie, wprost do ust — mój niedzielny biust…³ Piekielnie dobre połączenie rzeczywistości ze sferą seksualną. Widzę już obrażone i zniesmaczone miny kur domowych… A szkoda, bo jak widać, z niedzielnego rosołu można zrobić pretekst do…

Nie umiem żyć w mono, wybieram stereo, a w ogóle lubię love w dolby surround⁴ — śpiewa Marysia. Cała płyta to seksualne uniesienie, w rytm piosenek można poruszać biodrami, bardzo rytmicznie uprawiając miłość…

Płytę otwiera utwór, którego tytuł został wybrany przez publiczność poznańską wiosną tego roku, podczas koncertu. Mieliśmy wybór pomiędzy tytułami: „Miś” oraz „Polarny Miś”.Pozostał ten pierwszy. Misiowa piosenka namawia do złego — aby słuchacz zdarł z Marii futro, potem jest już tylko gorzej… Artystka oddaje nam się bezwstydnie, nie broniąc się ani przez moment. Dalej pojawia się arktyczny wzwód, i w tym miejscu telewizja publiczna przerywa nadawanie…⁵

A ileż prościej byłoby, gdyby ludzie… uprawiali seks… słownie, fizycznie i w umysłach… Mój kot na słowo „seks” odzywa się niczym Marysiny Reks z piosenki o tym samym tytule. Ma to po kimś?

Wracając do majtek… Maria Awaria, ściągając spodnie, paradując w majtkach, była przecudowna, odważna, wyzwolona, bez kimona… Biała koszulka, białe majtko-bokserki i maleńka osóbka śpiewająca, krzycząca… z zaznaczonymi na czerwono sutkami, strzałkami biegnącymi w stronę łona… Nic szczególnego. Demon seksu? Nieeeee, dziewczątko z mikrofonem… KOBIETA, właśnie o to słowo chodzi. Kobieta Wolna, o sile ekspresji równającej się nieskończoności, obracająca w ustach… słowa. Emanująca wszystkimi uczuciami dostępnymi w palecie bezwstydu. Peszek jest indywidualistką, podobno (nie)śmiała poza sceną, rozbija mury naszego wstydu, pokazuje to, co większość ukrywa — ciało! Pokazać ciało w piosence to jak pisać ciałem, do czego namawiała H. Cixous. Maria pisze ciałem siebie od pierwszego dźwięku wydobytego ze zminimalizowanej ostatnio, niestety, klatki piersiowej. Bezwstydność zdaje się być grzechem, a może właśnie warto być bezwstydnym i tak jak Maria zdjąć czasem te „upupiające” spodnie moralności?

To miała być recenzja… Jednak mocno mi się wydaje, iż nie da sie zachować recenzyjnych zasad tylko dlatego, że chodzi o płytę. Maria Awaria dalece różni się od płyt normalnych — to jest prawdziwa literacko-muzyczna rzeźba słowno-seksualna… Brzydkie słowa to: rajstopy…⁶, może więc po przeczytaniu tego tekstu warto je zdjąć? Ja swoje właśnie rozerwałam… i tańcuję w rytm hujawiaka.

© 2008 Maria Natalia Kistowska