Wojna w całej swej tragiczności, gdy już się skończyła, dała ogromną szansę... To był czas teatru, który jak nigdy mógł budować Kulturę Narodu. Podczas pierwszego po wojnie zjazdu Związku Artystów Scen Polskich, 6 sierpnia 1945 r. Stefan Jaracz wypowiedział nic innego jak testament artystyczny. Oczywiście słowa te przyjęły tę nazwę po śmierci Scen-Mistrza 11 sierpnia 1945 r.
Wracam do tego testamentu z nadzieją, że kiedyś spełnimy ów żądania. Niech one będą życzeniami na nowy rok.
Żądam od każdego teatru służby ideowej – aby teatr choćby w skromnym zakresie wiedział, czego chce, i aby robił wszystkie wysiłki dla realizacji swoich zamierzeń. Żądam, aby ludzie teatru zaczęli uznawać pracę za rzecz niepodlegającą żartom, i żądam kar i sprawozdań, co się zrobiło, aby podnieść jej wydajność. Żądam… i już się boję, aby nie naznaczono mechanicznych rad artystycznych, które będą ferować urzędnicze wyroki i spartolą wszystko, jak ostatnio spartolono niepoważnie sprawę weryfikacji. Żądam ukrócenia egoizmów osobistych, żądam od młodych szacunku dla tych starszych dla młodzieży, która nic nie umie1.
Fałszywe deklaracje naszej dojrzałości, cała nasza sztuczna troska o tradycje związaną z teatrem, to słyszmy na co dzień. WSTYD!
Czymże chce być dziś aktorstwo?
Próżnością?
Drobnym sukcesem?
Pięcioletnią szkołą?
Sumieniem?
Służbą?
Wiarą?
PRAWDĄ?
Absolutnie nie życzę nikomu wojny, ale życzę szansy na budowanie Kultury Narodu…
© 2010 Natalia Zielińska
1 T. Fredro, Teatr – Film – Telewizja, Państwowe Zakłady Wydawnictw Szkolnych, Warszawa 1972, s. 18.
verte.art.pl > Myśl > Felieton > Zachowek Artystyczny – życzenia
© 2004-2009 Pracownia Kultury Współczesnej
Opracował Karol Zamojski, zaprojektował Tomasz Kojder. HTML CSS RSS
Administracja Maciej Twardowski